بازيگران، نظرهاي متفاوتي درباره «دنياي شهرت» دارند. برخي به صراحت اعتراف مي‌كنند كه دوستش دارند و برخي آن را آزاردهنده مي‌دانند. مرور گفته‌هاي چند ستاره بيانگر آن است كه همه آنها درباره شهرت يك جور فكر نمي‌كنند.

مهران مدیری:گرفتاري‌هاي شهرت باعث آزار او مي‌شود، «تو ديگر زندگي شخصي نداري، آزاد و راحت نيستي و محدود مي‌شوي و همراهانت را هم محدود مي‌كني، شهرت مثل سرطان است، وقتي هر روز در تلويزيون نشان داده مي‌شوي، طبيعي است كه مشهور مي‌شوي. اما آن چيزي كه تو را از ديگران متفاوت مي‌كند، آگاهي و تفكر پشت قضيه است و كسي كه متفكرانه نگاه مي‌كند، ديگر شهرت برايش مهم نيست.»

 بهرام رادان: هركسي كه بگويد شهرت را دوست ندارم، دروغ مي‌گويد، همه دوست دارند پيش اطرافيانشان به يك خصلت معروف باشند، شهرت دوست‌داشتني است، اما هر امر دوست‌داشتني يك سري محدوديت هم با خود به همراه دارد. شهرت باعث مي‌شود، راحت نباشي، شهرت حصار خصوصي زندگي را كوچك و كوچك تر مي‌كند، تا مي‌رسد به ابعاد خانه‌اي كه در آن زندگي مي‌كند و چند تا دوست به تعداد انگشتان دست... اگرچه اين عوامل بستگي به سرشت و ظرفيت آدم‌ها دارد كه چه قدر بتوانند شهرت را هضم كنند. اما من دوستش دارم! اگر هم محدوديتي دارد، من راضي‌ام و با همه مشکلاتش كنار مي‌آيم.

 بيژن امكانيان: آقايي به من گفت: «شما با شهرتي که داري هنوز ماشينت مال ۱۲ سال پيشه، اما من دوستي دارم که مغازه کوچکي داره، بيا و ببين چه ماشيني سوار ميشه!» (با خنده).

هميشه مردم فکر مي‌کنند شهرت مترادف با ثروت است.

 مصطفي زماني: داشتن ظرفيت شهرت، كار هر كسي نيست. براي همين است كه آدم‌هاي بزرگ انگشت شمارند. شهرت براي پيشرفت خوب است اما زندگي با شهرت كار ساده‌اي نيست. نوشتن درباره زندگي خصوصي يک بازيگر که تازه پايش را به اين وادي گذاشته است چه واقعيت داشته و چه نداشته باشد، تجاوز به حريم خصوصي اوست. اگر اين اتفاق‌ها نشانه شهرت است يا شهرت مي‌آورد، من نه مي‌پسندم و نه مي‌گذارم به اين نوع شهرت برسم.

 هنگامه قاضياني: آقاي عزت‌ا... انتظامي همان اوايل حضورم از من پرسيدند که عاشق بازيگري هستي يا دنبال شهرتي و دوست داري که فقط همين طور کار کني و جلو بروي. من در پاسخ ايشان گفتم: من جنون اين کار را دارم، چون سال‌هاست برايش صبر کرده‌ام. يعني خيلي سال‌ها خواستم اين کار را بکنم ولي باز صبر کردم.

 فاطمه معتمدآريا: هنگامي كه پس از ۹ ماه دوري به ايران بازگشتم، مي‌خواستم با همه روح و روانم احساس كنم كه در وطن خودم هستم. هر روز در خيابان‌ها پياده راه مي‌رفتم تا باور كنم كه در ايران هستم. مردم با هيجان مرا بغل مي‌كردند، شادي مي‌كردند و فقط يك جمله به من مي‌گفتند: «خيلي ممنونيم كه برگشتي!» اين باعث شد كه من فكر رفتن از ايران را براي هميشه از ذهنم پاک كنم. هيچ جاي دنيا با من به عنوان يک هنرمند اين طور برخورد نمي‌كنند. من به عاطفه و انتقاد مردم عادت كرده‌ام. حتي بقال سر كوچه هم از من تشكر مي‌كرد و احساس مي‌كردم مسئوليت سنگيني بر عهده دارم.

 اكبر عبدي: لذت‌ها و آزارهاي شهرت براي من، در شرايط كنوني يكي است. به همان اندازه خوب است كه بد است. اين شهرت مشكلاتي دارد كه نمي‌خواهم به آن اشاره كنم.

 ترانه عليدوستي: من بازيگر خيلي مشهوري نيستم. شما جشنواره‌ها را نگاه نكنيد كه مردم و خبرنگاران دور من جمع مي‌شوند. اين جا همه سينمايي هستند و مرا مي‌شناسند. در مواقع ديگر اين طور نيست. من راحت در خيابان راه مي‌روم و خيلي‌ها هم مرا نمي‌شناسند. بنابراين شهرت، براي من آزار دهنده نيست.

 هريسون فورد: اصلا فكر نمي‌كردم اين همه متملق و چاپلوس سر راهم سبز شود! فقط مي‌خواستم با بازي در يک مجموعه تلويزيوني، خرج زندگي‌ام را در بياورم.

 رابرت رد فورد: اگر يک ماه جاي من بوديد، دو هفته‌اش مي‌كرديد!

 مريل استريپ: اگر لباس‌هايت را خودت اتو كني، شهرت خرابت نمي‌كند.

 جولي كريستي: اين همه تملق سازمان يافته، واقعا ويران‌كننده است.

 كلينت ايستوود: ظاهرا استعداد لذت بردن از شهرت را ندارم.

مگر من جالباسي‌ام

اگر پاي صحبت اكبر عبدي بنشينيد، او هم خاطرات بامزه‌اي در اين باره دارد. اين كه برخي از مردم، از او انتظار دارند كه هميشه شاد باشد وحتي در يك مجلس ترحيم هم حرف بامزه‌اي بزند و آنها را بخنداند. چندي پيش كه اكبر عبدي براي فيلم «استخوان‌هاي بابام» به مشهد آمده بود، پسر جواني او را ديد و خواست با او عكس يادگاري بيندازد. رفت كنارش نشست و دستش را دور گردن «عبدي» حلقه كرد و فشرد. او كه عصباني شده بود، برگشت و گفت: مگر من جالباسي‌ام كه اين طور از من آويزان شده‌اي؟

در آن لحظه به ياد فيلم «هنرپيشه» افتادم. آنجا كه «عبدي» داشت با ماشينش در خيابان رانندگي مي‌كرد و هوادارانش دورش را گرفته بودند و مي‌خواستند با او عكس يادگاري بيندازند. در آن لحظه او از عصبانيت داد و فرياد راه انداخت و همه فكر كردند كه دارد، نقشش را بازي مي‌كند. اين صحنه به خوبي نشان مي‌دهد كه شهرت تا چه اندازه مي‌تواند دردسر ساز باشد.

البته اين مسئله خاص ايران نيست. هر بازيگري كه به شهرت برسد بايد خودش را براي مبارزه با دردسر‌هاي آن آماده كند