ღ مهراטּ مدیرے اسطوره تکرار نشدنے ღ

آقای انصاری، بازی تان در ویلای من نشان داد تلقی کسانی که معتقد بودند اگر از انصاری نگاه کردن به دوربین را بگیری، دست و پایش بسته می شود، اشتباه بوده است. آنجا مشخص است که شما برای نقش هدایت شخصیت پردازی دارید. حالا که مهران مدیری تصمیم به ساخت آیتم گرفته و باید نقش های متنوعی بازی کنید، روند ایفای نقش و طراحی شخصیت چگونه است؟

انصاری: خیلی متفاوت است. هر آیتم دو، سه دقیقه یی داستان خودش را دارد. شما دیگر نمی توانید دائم توی دوربین را نگاه کنید. البته این طراحی مثل ویلای من یا قهوه تلخ نیست ولی پلان خودش را دارد و شما با یک پیش زمینه یی سراغ آن نقش می روید.

برخی معتقدند در کار آیتمی همین که بازیگر تیپ ساز باشد، کافی است. این را قبول دارید؟

لک پوریان: به نظرم درست تر این است که بگوییم بازیگر آیتم باید بتواند در کمترین زمان یک تیپ/ شخصیت را خلق کند.

این یعنی هر بازیگر طنزی لزوما در آیتم موفق نیست.

لک پوریان: دقیقا. بازیگر آیتمی خیلی فرق دارد. این به تجربه هم ثابت شده است. در این چند سال دیدیم آیتم سازی کسانی که این کاره بودند و در این عرصه تجربه داشتند، موفق شد. مثل حرف تو حرف. یعنی بازیگران موفقی که کار آیتم هم انجام می دادند. ولی بازیگرانی داشتیم که خیلی خوب بودند ولی چون این تجربه را نداشتند، نتوانستند موفق شوند. نهایتا دیده شدند.

با این توضیح ها بازگشتن مهران مدیری را به طنز آیتمی تصمیم درستی می دانید؟

انصاری: بله. الان کار آیتم خیلی بهتر جواب می دهد. می بینید که بیشتر بچه های این گروه هم کسانی هستند که با آیتم شروع کردند. اوایل دهه هفتاد هم خیلی ها که الان سوپراستار سینما هستند، دوست داشتند در آیتم کار کنند. هر کسی هم بگوید نه، دروغ گفته است. یادم هست حتی بازیگران تئاتر به کارهای آیتمی می آمدند و باز به تئاتر برمی گشتند.

آن زمان کارهای آیتمی ویترین خوبی بود. همه منتظر بودند شب پنجشنبه بیاید و بنشینند ساعت خوش تماشا کنند. در طول هفته هم موضع صحبت همان قطعه های نمایشی و تکیه کلام ها بود.

انصاری: بله. بازیگرانش خیلی دیده می شدند. این وضعیت درباره موجی که با ساعت خوش راه افتاد هم صادق است. ما سال ۷۳ از خواستگاری تا ازدواج را با حسین رفیعی و تعدادی از دوستان کار کردیم. بعد هم گل های ۷۷ و جمعه بازار و... در ادامه بچه ها رفتند حرف تو حرف را کار کردند. فکر می کنم آخرین کارهای موفق آیتمی حرف تو حرف و سیب خنده بودند. همان ویترین اصطلاح درستی است. شاید چندان توانایی بازیگری هم نشان داده نمی شد ولی شما می توانستید بگویی که این کاره اید.

خب این صحبت ها متعلق به زمانی است که کلا دو کانال تلویزیونی داشتیم. الان به نظرتان آیتم جذابیت دارد؟

لک پوریان: اتفاقا من معتقدم الان آیتم نه تنها کهنه نشده بلکه ضرورتش خیلی هم بیشتر احساس می شود. شما می بینید در دنیای امروز قطعه های زیبای موسیقی یا تکه های جالب صد فیلم را دانلود و تماشا می کنند. از همین جا مشخص می شود مخاطب امروز چه روحیه یی پیدا کرده است. دوست دارد تکه های جذاب آثار هنری را در همان حد چند دقیقه و ترجیحا با آغاز و پایانی مناسب ببیند.

انصاری: بد نیست استقبالی را که از سی دی شوخی با برنامه های ماهواره یی شد، به یاد آوریم. برخی مخاطبان و طرفداران آن برنامه، نوجوانانی هستند که اصلا ساعت خوش را ندیده اند ولی هنوز از کاری با این قالب استقبال می کنند.

لک پوریان: تقریبا همه آن را دیده اند. به نظرم اگر یک جامعه آماری دقیق داشتیم و امکان انجام تحقیق برای یافتن درصد مخاطبان آن سی دی وجود داشت، احتمالا از نظر درصد بینندگان در کتاب گینس ثبت می شد.

انصاری: در تمام کارهای غیرآیتمی این گروه، از پاورچین تا ویلای من، باز دیده ایم که مردم تکه هایی را به خاطر دارند. همان نکته یی که علی گفت. شما ببینید یک تکه هایی جدا می شود و می رود روی اینترنت. پس مردم سکانس هایی را که به شکل آیتم است، خیلی دوست دارند. فکر می کنم نویسندگان ما هم در مسیرشان به این نتیجه رسیدند. ویلای من یک نخ تسبیح باریک داستانی داشت و سکانس های بانمکی که با آن نخ به هم وصل می شدند.

پس چرا در دوره یی کار آیتم رها شد؟

انصاری: فکر می کنم تصمیم مدیران بود. در واقع تلویزیون در مرحله یی تصمیم گرفت سریال بسازد وگرنه هیچ چیزی دوره اش تمام نمی شود. شاید به شکل مقطعی این اتفاق بیفتد ولی در نهایت ادامه می یابد.

البته خود فعالان این عرصه هم در دوره یی کنار رفتند و تلقی از کار آیتمی به همان شکل سنتی اش باقی ماند. یعنی یک کار ارزان با روند تولید سریع. من امروز سر ضبط یکی از آیتم ها حاضر شدم که آقای انصاری هم در آن بازی داشت. کل آیتم سه دقیقه نمی شد ولی ضبطش یک ساعت و نیم زمان برد. متاسفانه در کار کسانی که بعد از چهره های شاخص کار آیتمی وارد این عرصه شدند، این میزان سختگیری دیده نمی شود.

انصاری: آیتم اصلا از اینجا استارت خود که برنامه سازان می گفتند، هزینه یی ندارد. دو تا میز و صندلی و یک مبل می گذاریم اینجا و می شود اتاق. دو تا میز هم آن طرف می گذاریم و می شود اداره. واقعا هم هزینه یی نداشته. یادم هست سال ها پیش برای تولید کاری با غفوریان، شفیعی جم، لولایی، موفق، رفیعی و... به بندر انزلی رفته بودیم. برای آن کار لباس ها را به شکل عدلی می خریدند. من از دور لباس ها را دیدم و گفتم مگر این برنامه برای عید نیست پس چرا لباس مشکی خریده اند؟ بیژن گفت، نمی دانم. نزدیک که شدیم دو میلیارد مگس از روی لباس ها بلند شد. یعنی نگاه این جوری بود. هیچ خرجی نمی کردند. کارگردانی هم نمی خواست. همان جا و سر صحنه سوئیچ می کردند. این دیدگاه کلی سرمایه گذاران بود. به نظرم همان روند منجر به نابودی اش شد. چون خود برنامه سازان ارزشی برای کارشان قائل نبودند. شما اینجا می بینید چه دکورهایی زده اند. چه دوربین ها و سیستم مونتاژی خریداری شده. یک تیم نویسنده هم هست که می نویسد و متن هایشان با سختگیری خوانده می شود. پس شما اگر تصمیم بگیرید آیتم خوب بسازید، خوب می شود.

آقای لک پوریان، شما مدیرتولید سریال های اخیر مهران مدیری هم بوده اید. در این مقام تفاوت کار سریال با آیتم چطور است؟ صحبت از شصت بازیگر اصلی است و متن هایی که به تناوب نوشته می شوند و احتمالا هریک ضرورت های خاص خود را دارند.

لک پوریان: آن طور که به نظر می رسد سخت نیست. اینجا آیتم های ثابتی داریم که فقط قصه هایش فرق می کند. البته در کنارش آیتم های متفاوت هم هست ولی از نظر دشواری مثلا با قهوه تلخ قابل مقایسه نیست. اینجا شصت بازیگر با هم آفیش نمی شوند.

انصاری: قهوه تلخ از نظر تولید دشوارترین کار ما بود.

آیتم های تدوین شده را دیده اید؟

لک پوریان: من دیشب سه چهارتایش را دیدم و خیلی خندیدم. به نظرم مخاطب خیلی دوستش خواهد داشت. چون موضوعش، مشکلات روز است. به همین دلیل به استقبال از این مجموعه خیلی خوش بینم.

آقای انصاری شما چطور؟

انصاری: من هم دیدم. خیلی خوب بود و البته خوشبینم.